Historie 1974-1999

25 Jaar midden in de gemeenschap (1974-1999)

pag31

De idyllische ligging anno 1974

De ingebruikname in 1974 betekent voor veel verenigingen ongekende faciliteiten. Vooral de sportverenigingen kunnen voor het eerst gebruik maken van een sportzaal met modern materiaal. Met name de gymnastiekvereniging leeft op met de nieuwe accomodatie. Ook nieuwe sportverenigingen komen tot leven: Trimclub Het Geuldal, volleybalclub Sjin Up en nadien nog volleybalclub Elan en badmintonvereniging Schin op Geul. De school heeft de zaal elke dag in gebruik. In de beginjaren gaan alle klassen driemaal per week richting gemeenschapshuis. In totaal wordt er 21 uur gymnastiekonderwijs per week gegeven.
Maar ook andere verenigingen nemen hun intrek. Fanfare Sint Cornelius repeteert wekelijks op zondagmorgen in de gymzaal. De bejaarden houden op dinsdagmiddag hun bijeenkomsten in het Groene Kruiszaaltje. Club 77 houdt haar bijeenkomsten in de kleedruimtes van de gymzaal.
Daarnaast worden er door diverse verenigingen incidentele bijeenkomsten gehouden, zoals vergaderingen, kienavonden en feestavonden.

Voor de verenigingen is een financiële regeling opgezet, waarbij een vereniging in ruil voor werkzaamheden bij de inrichting van de zaal en hulp aan het buffet provisie ontvangt; in de aanvangsjaren f 0,10 per verkochte bon. Vanaf de opening tot eind 1975 wordt aan de verenigingen f 8.050,= aan provisie uitbetaald, hetgeen betekent dat er in die periode ruim 80.000 bonnen zijn omgezet.
De huurprijzen zijn zo laag mogelijk gehouden. Daarbij wordt onderscheid gemaakt tussen vaste en niet-vaste gebruikers. Het Stichtingsbestuur blijft intussen, ter ontlasting van de exploitatie, diverse activiteiten ontplooien: kienavonden, kwajongconcoursen etc.
Ine en Huub Franken voeren in de beginjaren het beheer en houden het gebouw schoon.

Maar er zijn ook perikelen. De verhouding met de horecabedrijven blijft nog een tijd gespannen. Men weet binnen het college van B & W te bewerkstelligen dat het restant van de nog te verrekenen subsidie pas dan wordt uitgekeerd, nadat een vertegenwoordiger van de horeca heeft zitting genomen in het bestuur van de Stichting. Op 13 september 1974 wordt Wiel Pasmans benoemd tot algemeen bestuurslid met in zijn portefeuille het beheer van het gemeenschapshuis en de vertegenwoordiging namens de Schin op Geulse horecabedrijven. Over het te volgen beleid van de Stichting worden met de horeca goede afspraken gemaakt, o.a. over de hoogte van de consumptieprijzen.
Ook Club 77 moet wennen aan de nieuwe situatie. De vrijheid die men genoot in het oude verenigingsgebouw moet men nu delen met andere verenigingen. In een brief, d.d. 21 december 1974, schrijft secretaris Jeff Hodiamont: “Wij, Club 77, denken als eerste recht te hebben op de zaal van het gemeenschapshuis tijdens de carnavalsdagen, omdat wij het zijn geweest, die de carnaval in Schin op Geul nieuw leven hebben ingeblazen.”

In 1978 neemt Zef Waelen afscheid als voorzitter. De Stichting verliest in hem een belangrijke steunpilaar. Wel blijft hij namens het gemeentebestuur zitting houden in het algemeen bestuur van de Stichting. Fon Weusten keert terug in het dagelijks bestuur en neemt het voorzitterschap op zijn schouders.
Ook in 1979 zijn er bestuurlijke mutaties: Frans Ackermans, één van de werkers van het eerste uur, treedt terug wegens gezondheidsklachten. Ook Sjeng Schmets moet wegens gezondheidsredenen afhaken. Zijn belangrijkste taak, het bijhouden van het bezettingsschema van het gemeenschapshuis, wordt overgenomen door Maria Muyrers. Als assistent-beheerder treedt, per 1 april 1979, in dienst Jeanny Neven-Hautvast.
Eind 1979 wordt een podium aangeschaft. De kosten zijn hoog: f 17.000,=. Gelukkig laat de Gemeente zich niet onbetuigd en verleent een subsidie van f 3.000,=.
In 1980 kan voorzitter Fon Weusten tijdens de najaarsvergadering op 15 september een nieuwe gebruiker van het gemeenschapshuis welkom heten, namelijk de heropgerichte carnavalsvereniging De Waterratte. In het najaar van datzelfde jaar gaan de eerste stemmen op voor uitbreiding van het gemeenschapshuis. Vooral het ontbreken van een berging is een probleem. In 1981 wordt daarom als eerste een berging aangebouwd. Een volgende stap is de realisatie van een kleine zaal.
Begin 1982 is het bezettingsschema verdubbeld en kan er niet meer worden voldaan aan de eisen die de verenigingen stellen. De jeugdvereniging, die nog steeds in de kleedruimtes van de gymzaal vertoeft, wenst een eigen ruimte. Fanfare Sint Cornelius musiceert inmiddels op superieur niveau en geeft aan dat repeteren in de gymnastiekzaal akoestische problemen oplevert. De peuterspeelzaal heeft, na een brand in haar onderkomen in hoeve “De Hoogbeek”, intrek genomen in het gemeenschapshuis. Dat verloopt alles behalve prettig, omdat elke dag alle materiaal moet worden opgeruimd, aangezien in de avonduren weer andere gebruikers de ruimte in beslag nemen. Ook het Groene Kruis ontplooit steeds meer activiteiten en maakt daarbij steeds meer gebruik van haar eigen ruimte.
De uitbreiding stuit op bezwaren van de omwonenden. Deze geven aan veel overlast te hebben van geluid. Met name de repetities van dameskoor Vivace in de zomermaanden zijn een doorn in het oog. Maar ook het rumoer na afloop van de zomerconcerten van Inter Nos, moet het ontgelden.
In een voorlichtingsbijeenkomst op 21 januari 1982 worden de plannen aan de verenigingen en andere belangstellenden voorgelegd. In deze plannen is met name rekening gehouden met het weren van geluidsoverlast. Door een speciale bouwkundige constructie en het gebruik van isolerende materialen kan het geluid tot een minimum worden teruggebracht.

De eerste onderhoudsproblemen dienen zich in die periode aan. Het dak blijkt constructiefouten te bevatten, waardoor het noodzakelijk is een nieuwe dakbedekking aan te brengen. Ook de vloer van de gymnastiekzaal voldoet niet en wordt vervangen door een multifunctionele vloer.
Na een inbraak wordt overgegaan tot het beveiligen van het gebouw middels een alarminstallatie. Maurice Muyrers, in die jaren al het technisch vernuft binnen het gemeenschapshuis, zorgt voor de aanleg.

In februari 1983 wordt door de Gemeente vergunning verleend voor het bijbouwen van een kleine zaal. De totale kosten bedragen f 380.000,=. Door het Stichtingsbestuur is een bedrag gereserveerd van f 160.000,=. Verdere dekkingsmiddelen zijn een lening van f 150.000,= en f 70.000,= aan subsidies (waarvan de Gemeente f 42.000,= voor haar rekening neemt).
Om geluidslekken te voorkomen wordt door Joop van Gessel een speciale balkconstructie ontworpen, waarin naast het geluid ook de sfeerverlichting is ingebouwd.
De aanbouw wordt gerealiseerd door aannemersbedrijf Knops uit Maastricht. Jan Leunissen, werkzaam bij dit bedrijf, is de uitvoerder van het project.

pag22

Sjef Swillens ontwerpt een logo voor de Stichting: een groot vlak (de dorpsgemeenschap) met in het midden het gemeenschapshuis, voorgesteld door de letters S en G van Stichting Gemeenschaps-voorzieningen, als centraal punt voor het Schin op Geulse verenigingsleven.
Ook sluit de Stichting dit jaar een overeenkomst met het Groene Kruis waarin wordt opgenomen dat, bij eventuele opheffing van de plaatselijke vereniging, het Stichtingsbestuur een eerste optie heeft op de aankoop van het Groene Kruisgebouw.

Onder grote belangstelling wordt op 20 januari 1984 de nieuwe zaal van het gemeenschapshuis officieel in gebruik genomen. Burgemeester Paul Gilissen van Valkenburg verricht, in aanwezigheid van het voltallig college van B & W, de opening en pastoor Benders zegent de nieuwbouw in. De avond wordt afgesloten met een gezellige avond voor de hele gemeenschap.
Op 5 september van hetzelfde jaar reikt burgemeester Gilissen op het gemeentehuis namens de zomerzegelaktie f 2.500,= uit aan het Stichtingsbestuur, als extra subsidie voor de inrichting van de nieuwe zaal.
De nieuwe zaal geeft een duidelijke impuls aan het verenigingsleven. De musicerende verenigingen beschikken nu over een uitstekende repetitieruimte. Ook de mogelijkheid voor het houden van feestavonden is verruimd. Door de uitstekende geluidsdichtheid kan Club 77 de volumeknop bij discoavonden ver opendraaien en het dameskoor Vivace kan naar hartelust repeteren, zonder dat de buurt daar overlast van heeft.
De vrijgekomen tijd in de gymnastiekzaal wordt opgevuld door diverse verenigingen, die hun activiteiten uitbreiden.

pag23

Het Stichtingsbestuur bij de ingebruikname van de nieuwe zaal in 1984. V.l.n.r.: Fon Weusten, Maria Muyrers-Reneerkens, Joe Schormans, Jean Sleijpen, Huub Maessen, Marcel Neven en Martin Marcus

Hoogtepunt in 1985 is het behalen van het landskampioenschap van fanfare Sint Cornelius, in de afdeling superieur, onder leiding van Hein Boermans. Alle verenigingen maken ruimte voor de fanfare tijdens de voorbereidingsperiode en huldigen het korps tijdens een grootse receptie op 1 februari in het gemeenschapshuis.
Een ander belangrijk feit uit 1985 is de verlaging van de inkoopprijs van de consumptiebon. Na de realisatie van de uitbreiding besluit het dagelijks bestuur een minder strak financieel beleid te voeren en het exploitatie-overschot ten goede te laten komen van de verenigingen. Door deze maatregel ontvangen de verenigingen f 0,50 per verkochte consumptiebon, in ruil voor verrichte werkzaamheden.
Na een periode van 11 jaar neemt Joep Souren officieel afscheid als poetser en krijgt Jean Dautzenberg, sinds 1983 in dienst van het gemeenschapshuis, een vaste aanstelling. Ook een oude bekende keert terug. Huub Franken treedt op 1 september in dienst als parttime-beheerder en neemt weer plaats op zijn oude stek achter het buffet.

In 1987 start Martin Marcus, na 11 bestuurslidmaatschap, uit de Stichting en wordt opgevolgd door Paul Chambille.
De eerste stappen worden gezet voor een nieuwe uitbreiding ten behoeve van Club 77 en de peuterspeelzaal. De eerste oriënterende besprekingen worden gevoerd met het Ministerie van WVC. Joop van Gessel zet een aantal schetsen op papier, die verder zullen dienen als uitgangspunt bij de besprekingen. De Uiteindelijke bouwtekening wordt ontworpen door het bureau Deprie, Frencken en Scholl. Het Stichtingsbestuur stelt een bedrag van f 34.000,= ter beschikking.
In het voorjaar van 1988 vindt de aanbesteding plaats. De bouw wordt uitgevoerd onder auspiciën van het bureau “Jongeren bouwen voor Jongeren”. Aannemer Gilissen uit Margraten voert het werk uit. In oktober is de bouw afgerond en op 20 november 1988 volgt de officiële opening. Na zovele jaren heeft Club 77 eindelijk een eigen onderkomen, zij het dat ze de ruimte moeten delen met de peuterspeelzaal.
In 1988 dient zich een nieuwe gebruiker van het gemeenschapshuis aan: Toneelvereniging Schin op Planken. De kleine zaal wordt door deze vereniging omgetoverd tot toneelaccommodatie, gevolgd door opvoeringen op 11, 12 en 13 maart.

1989 Is het jaar van afscheid van Maria Muyrers-Reneerkens. Zij heeft een lange staat van dienst: 17 jaar penningmeester, 13 jaar beheerder waarbij inbegrepen het bijhouden van het bezettingsschema. De vacature binnen het bestuur wordt opgevuld door Jo Meurders, die zich gaat bezighouden met het onderhoud. Paul Chambille wordt penningmeester en Jeanny Neven-Hautvast neemt de beheerstaken over.
In de jaren 1990 en 1991 dienen zich een groot aantal problemen aan op het terrein van onderhoud. Gordijnen worden vervangen, de dakbedekking van het horecagedeelte wordt vernieuwd en ook de keuken ondergaat een metamorfose. Het meubilair wordt voor een gedeelte vernieuwd en in het bargedeelte wordt een nieuw ventilatiesysteem aangelegd.
Een ander probleem dat zich aandient is van financiële aard. Door terugloop van het aantal leerlingen op de basisschool en door bezuinigingen van het Ministerie van OCW, lopen de inkomsten voor het gymnastiekonderwijs sterk terug. Dat heeft zijn consequenties voor de financiële huishouding van de Stichting en dwingt haar de tarieven voor de huren te verhogen.

In 1992 wordt Fon Weusten als voorzitter opgevolgd door Jean Sleijpen.
In de najaarsvergadering krijgt het dagelijks bestuur toestemming van het algemeen bestuur het Groene Kruisgebouw te verwerven. Op grond van de in 1983 gemaakte overeenkomst is de Stichting de eerste aankoopgegadigde.
In 1993 verlaar Huub Maessen het Stichtingsbestuur. De vacature wordt niet ingevuld, waardoor het aantal leden van het dagelijks bestuur wordt teruggebracht tot vijf. Het Groene Kruisgebouw wordt aangekocht en in eerste instantie ingericht als vergaderruimte. Zorgverleners, waaronder bloedtransfusiedienst, verloskundige en schoolarts, blijven gebruikmaken van het gebouw. Ook het zuigelingenbureau blijft op berperkt niveau gehandhaafd.
Joe Schormans stapt in 1994, na ruim 15 jaar, uit het bestuur en wordt als secretaris opgevolgd door Huub Hennekens. Door persoonlijke omstandigheden ziet deze zich genoodzaakt in het daaropvolgende jaar de functie weer beschikbaar te stellen. In de voorjaarsvergadering van 1995 wordt Ingrid Eijssen met algemene stemmen gekozen in het bestuur en neemt zij de secretariaatswerkzaamheden onder haar hoede.

Door een gestage toename van het aantal leerlingen op de basisschool, wordt door schoolbestuur en Gemeente eendrachtig een verzoek aan de Stichting gericht een ruimte binnen het Groene Kruisgebouw in te richten als leslokaal. Het algemeen bestuur stemt hiermee in en in augustus 1996 wordt de ruimte in gebruik genomen.
In 1997 neemt Jo Meurders afscheid en Fon Weusten keert terug in het dagelijks bestuur. In dit jaar wordt ook het voorzittersoverleg opgestart: twee maal per jaar komen de voorzitters van de belangrijkste verenigingen van het dorp bij elkaar met het Stichtingsbestuur voor informeel overleg.
Ingrid Eijssen kondigt aan dat ze door omstandigheden het secretariaat niet verder kan invullen. In 1998 wordt Ans van Oorschot bereid gevonden deze functie over te nemen. In 2000 wordt zij opgevolgd door Wiebe Appelboom.

pag26

Het Stichtingsbestuur in 1999, bestaande uit v.l.n.r.: Fon Weusten (bestuurslid), Marcel Neven (bestuurslid), Ans van Oorschot (secretaris), Paul Chambille (penningmeester) en Jean Sleijpen (voorzitter)